Czyli 3 fala polskiego grafitti oraz sztuki ulicy w postaci wlepek, szablonów, plakatów. Jak sami o sobie piszą 3fala.art.pl jest archiwalnym zapisem jakże ulotnej sztuki ulicznej. Ma na celu prezentację twórczości ludzi zajmujących się kreowaniem trzeciej fali polskiej sztuki ulicy. Trzecia Fala jest nieformalną, otwartą platformą skupiającą artystów, którym bliskie są idee i zasady wyznaczone przez prekursorów tego nurtu.
Oraz Trzecia Fala z przekazem społecznym, bez ortodoksji i dawania dupy, zawsze bez narkotyków, w podziemiu, by inspirować, pomagać i tworzyć!. Także jest ciekawie. Warto dodać, że prowadzą obecnie świetną akcję na temat szumu wokół świńskiej grypy

oraz wspólnie ze Stowarzyszeniem Nigdy Więcej prowadzą ogólnopolską kampanię społeczną pt. ‘Nazizmu nigdy więcej na Allegro’, która to ma na celu usunięcie z serwisu aukcyjnego Allegro współcześnie produkowanych materiałów neofaszystowskich i rasistowskich.

Terry Richardson – urodzony w 1965 roku amerykański fotograf, o wyglądzie, jak określają go media “kierowcy ciężarówki”. Jego zdjęcia charakteryzują się dużą prowokacją. Często swoje zdjęcia, np podczas kampanii reklamowych dla dużych firm, robi zwykłym kompaktowym aparatem. Fotografował wiele gwiazd, zresztą poniekąd z powodu tego, że postacią jest dość ciekawą, same do niego garną. Sam również sobie fotografuje. Na przykład album wydany przez wydawnictwo Taschen pełen jest jego niedorzecznych i niedwuznacznych fotografii

Na stronie terryrichardson.com możemy zapoznać się z jego zdjęciami jak i wszelkimi informacjami o nim, a na stronie Onetu mamy do przeczytania w miarę ciekawy artykuł o nim.

Michael Muller to urodzony w 1970 roku amerykański fotograf. Specjalizuje się w robieniu zdjęć sławom oraz w zdjęciach reklamowych.

Lecz przeglądając jego stronę internetową – mullerphoto.com można odnieść wrażenie, że fotografuje w zasadzie wszystko. Z początku zaangażowany był mocno scenę snowboardową północnej Kalifornii. Z tego okresu pochodzą jego pierwsze opublikowane zdjęcia. Spędził w związku z tym pięć lat na podróżowaniu i fotografowaniu najlepszych snowboardzistów. Po tym okresie udał się do Los Angeles i zaczął eksperymentować z portretami. Efektem było coraz częstsze pojawianie się jego fotografii na okładkach magazynów. Jego fotografie zdobią również okładki albumów.

Ana Serrano to urodzona w 1983 roku amerykanka meksykańskiego pochodzenia. Niedawno ukończyła Art Center College of Design z wyróżnieniem. Mieszka w Los Angeles. Na stronie anaserrano.com możemy zaznajomić się z jej pracami oraz projektami. Ana inspiruje się kontekstami kulturowymi, tworzy prace z wykorzystaniem różnych form jak rzeźba, rysunek, kolarz, które odnoszą się do zagadnień społeczno-ekonomicznych.

Dopełnieniem informacji może być jej blog – ‘ok bye, the blog’, tak na marginesie bardzo ciekawy, z interesującymi min. zdjęciami.

Bardzo dobra akcja będzie miała miejsce w Warszawie. Dzisiaj na Dworcu Centralnym stanie Holy Machine – maszyna oferująca usługi religijne. Działa na podobnej zasadzie jak bankomat, z tym, że zamiast wybierać z niej pieniądze powierzamy jej swoje troski i grzechy. Możemy także za jej pośrednictwem zamówić modlitwę w czyjejś intencji. Całość jest obsługiwana przez ekran dotykowy, a każdą przeprowadzoną na maszynie operację można potwierdzić poprzez wydrukowanie paragonu. Skorzystać z Holy Machine mógł będzie każdy, zaprogramowana jest w czterech językach – oprócz polskiego także w angielskim, niemieckim i francuskim.

Jak mówi sama artystka: Jest już możliwa spowiedź przeprowadzana przez internet, dlaczego więc ,,Holy Machine” miałaby się nie sprawdzić. Mój projekt to odpowiedź na potrzebę kontaktu z sacrum w sytuacji, kiedy np. kościół jest zamknięty. Tak zresztą wpadłam na pomysł, kiedy podczas wizyty w Holandii widziałam świątynie przekształcone w ośrodki kultury czy dyskoteki. To taki substytut instytucji.
A za Holy Machine stoi Kamila Szejnoch – absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, która od lat zajmuje się sztuką w przestrzeni publicznej. Na stronie kamilaszejnoch.com możemy oglądać jej pracę. Jest tego dużo, a i projekty są zacne i ciekawe.
Święta maszyna postoi na dworcu do 4 marca. Później do 22 marca będzie można z niej skorzystać w galerii Studio, która mieści się w PKiN. Może być ciekawie, zważywszy w jakim kraju żyjemy.

Tym razem Polska. Jak nam podaje Wikipedia, The Krasnals to ‘polska grupa artystyczna powstała w marcu 2008. Jej członkowie pozostają anonimowi. Działają głównie za pośrednictwem swojego bloga. Ich działania, oparte na prowokacji, są reakcją na aktualną sytuację społeczną-polityczną i wywołują skrajne oceny’. Sami określają się jako ‘pierwsi DJ-e sztuk wizualnych w Polsce, grupa artystyczna prowadząca dywersyjną działalność w dziedzinie sztuki’.

Malują ze zdjęć z Internetu, gazet, tygodników oraz własnych, a inspirację czerpią ‘z internetowej, gazetowej i telewizyjnej ikonosfery, skupiając swoje zainteresowanie głównie na tym, co można znaleźć w mediach. Ich sztuka rzadko odzwierciedla rzeczywistość, nadaje jej nowy, ironiczny charakter; polega zazwyczaj na tworzeniu fałszywych, zabawnych wypowiedzi’.
Ich własne zdjęcia, oraz prace i szkice można zobaczyć na ich profilu Picasa Web Albums

Michele Angelo to włoski ilustrator, absolwent malarstwa oraz wzornictwa przemysłowego.

Pracował jako grafik w Barcelonie, aby następnie zostać niezależnym projektantem zajmującym się totalnie wszystkim, bo jak sam mówi lubi eksperymentować z wieloma nowoczesnymi narzędziami. Wierzy w “ręczne” podejście do projektowania, lecz umie to połączyć z nowoczesnymi technikami.
Na jego stronie – superexpresso oczywiście wszelkie jego prace, a stronę bardzo płynnie się przegląda, za co plus.

Evgeny Parfenov to rosyjski ilustrator pracujący między innymi dla Rolling Stone, GQ, PlayBoy, Forbes. Jego prace są mocno pod wpływem kubizmu i konstruktywizmu, co zresztą widać, lecz w przypadku pierwowzorów radzieckich plakatów propagandowych u niego widać bardziej pozytywne użycie kolorów.

Poza tym zajmuje się również filmem oraz fotografią. Prace jego można oglądać na jego stronie Tosska.ru. Uzupełnieniem może być także jego blog.

..z rana jak śmietana. W dodatku w poniedziałek. Dwa teledyski, które można podciągnąć pod to określenie.

Ale z drugiej strony czy można to jednak podciągać pod stricte kicz. Jak mówi definicja kiczem jest “utwór o miernej wartości, schlebiający popularnym gustom, który w opinii krytyków sztuki i innych artystów nie posiada wartości artystycznej. Określanie czegoś kiczem wskazuje odbiorcy brzydotę i lichość oraz małą wartość artystyczną tak nazwanego dzieła, wykonanego z pewnym przepychem, ale zupełnie pozbawionego gustu: przedmiotu, kompozycji plastycznej, utworu literackiego, filmu itp”. Lecz jak można przeczytać dalej “kicz jest określeniem silnie pejoratywnym i często kontrowersyjnym. To, co dla jednych jest kiczem, przez innych może być uznane za wartościową sztukę”. I coś w tym jest, jak się patrzy na te dwa teledyski.

O tym artyście wiele nie można dowiedzieć się w Sieci. Wiadomo, że urodził się w Fort Worth w listopadzie 1982 roku.

Wydaje się być ciekawym człowiekiem, gdyż z tego co jeszcze wiadomo to bardzo lubi czytać, ale czytać hurtowo. Jako ciekawostkę można się dowiedzieć, że pan ten w ciągu 400 dni przeczytał 356 e-książek.
Na stronie charlesbroskoski.com można się zapoznać z jego pracami – obrazami, grafikami oraz filmami. Na marginesie bardzo fajne rozwiązanie w sposobie oglądania grafiki na stronie.